Σακχαρώδης Διαβήτης

Περισσότεροι από 700.000 Έλληνες έχουν Διαβήτη. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) είναι χρόνια μεταβολική νόσος με κύριο χαρακτηριστικό το αυξημένο σάκχαρο στο αίμα, κατάσταση που ονομάζεται Υπεργλυκαιμία. Εάν η υπεργλυκαιμία υφίσταται για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να προκαλέσει σημαντικές αλλοιώσεις στα μικρά αγγεία (μικροαγγειοπάθεια) των ματιών (αμφιβληστροειδοπάθεια), των νεύρων (νευροπάθεια) και των νεφρών (νεφροπάθεια), καθώς και στα μεγάλα αγγεία (μακροαγγειοπάθεια) της καρδιάς, του εγκεφάλου και των περιφερικών αρτηριών. Οι χρόνιες αυτές επιπλοκές αποτελούν το τεράστιο πρόβλημα της νόσου!

Η ορμόνη που είναι απαραίτητη για τη φυσιολογική χρησιμοποίηση της γλυκόζης - ενεργειακή ουσία, που προσλαμβάνεται από τις τροφές και, μέσω του αίματος, διοχετεύεται στα ζωτικά όργανα του ανθρώπινου οργανισμού, λέγεται ΙΝΣΟΥΛΙΝΗ. Η μερική ή ολική αδυναμία του οργανισμού μας να παράγει επαρκή ποσότητα ινσουλίνης, οδηγεί στη συσσώρευση γλυκόζης στο αίμα(υπεργλυκαιμία). Επειδή ο οργανισμός μας δε μπορεί να ανεχθεί μεγάλες ποσότητες σακχάρου στο αίμα, όταν αυτό υπερβεί τα 180mg/dl, αποβάλλεται από τα ούρα με αποτέλεσμα την Γλυκοζουρία. Η αποβολή γλυκόζης από τα ούρα συμπαρασύρει μεγάλες ποσότητες νερού (Πολυουρία) προκαλώντας τον υποψήφιο διαβητικό να καταναλώνει τεράστιες ποσότητες υγρών (Πολυδιψία).

Επίσης, τα κύτταρα, λόγω μερικής ή ολικής έλλειψης Ινσουλίνης, δεν προσλαμβάνουν τη γλυκόζη από το αίμα, μένουν χωρίς ενέργεια, και δημιουργούν ένα συνεχές αίσθημα πείνας (Πολυφαγία). Σε σοβαρές περιπτώσεις, η πολυφαγία, παρά την υπερβολική λήψη τροφών, συνοδεύεται από σημαντική απώλεια βάρους σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Έτσι, τα 3Π, η Πολυουρία, η Πολυδιψία, η Πολυφαγία και η Απώλεια Βάρους σε σύντομο χρονικό διάστημα, καθώς και η μεγάλη καταβολή και αδυναμία, είναι τα κλασσικά και χαρακτηριστικά συμπτώματα του Σακχαρώδη Διαβήτη.

Δύο κατηγορίες Σακχαρώδη Διαβήτη

1. Νεανικός Ινσουλινοεξαρτώμενος Σακχαρώδης Διαβήτης

Αφορά κυρίως στα παιδιά και νέους ηλικίας κάτω των 20 ετών και οφείλεται στην παντελή αδυναμία του οργανισμού να παράγει Ινσουλίνη. Η ακριβής αιτία της εμφάνισης του ΣΔ αυτού του τύπου είναι ουσιαστικά άγνωστη. Θεωρείται νόσος πολυπαραγοντική, η οποία εμφανίζεται ξαφνικά στις περισσότερες περιπτώσεις. Η συχνότητά του ανέρχεται στο 5% των περιπτώσεων. Η κληρονομικότητα είναι σπάνια και ανέρχεται στο 2-4%. Στην Ελλάδα έχουμε περίπου 500 νέα περιστατικά το χρόνο, σε αντίθεση με τη Βόρεια Ευρώπη, όπου τα περιστατικά είναι πολλαπλάσια.

2. Μη Ινσουλινοεξαρτώμενος Σακχαρώδης Διαβήτης των Ενηλίκων

Αποτελεί το 80-90% των περιπτώσεων και συνοδεύεται σε πολύ μεγάλο ποσοστό (ξεπερνά το 60%) από Παχυσαρκία. Εμφανίζεται κυρίως σε υπέρβαρα άτομα, ηλικίας 40-60 ετών ή σε γυναίκες που παρουσίασαν Σακχαρώδη Διαβήτη Εγκυμοσύνης ή γέννησαν υπέρβαρα παιδιά (>4 κιλά). Τα τελευταία χρόνια έχει εμφανισθεί και σε παχύσαρκα παιδιά ηλικίας 12-16 ετών. Ο Διαβήτης δεν είναι νόσος, είναι τρόπος ζωής! Ανάλογα με τον τύπο, τη διάρκεια, το είδος θεραπείας, την ύπαρξη επιπλοκών και τη δυσκολία στη ρύθμιση του ΣΔ, κάθε διαβητικός πρέπει να αυτοπροσδιορίζει συστηματικά το σάκχαρό του. Σε κάθε άνθρωπο το σάκχαρο αυξομειώνεται καθημερινά περίπου 8.500 φορές!!!

Ανάλογα με την εργασία, τη διατροφή και τη δραστηριότητα, χρειάζεται, τουλάχιστον στην αρχή, ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ του σακχάρου 4-6 φορές την ημέρα, δηλαδή πριν και 2 ώρες μετά τα κύρια γεύματα. Στη συνέχεια, και ανάλογα με τη θεραπευτική αγωγή και ρύθμιση του σακχάρου, οι μετρήσεις προσαρμόζονται, σε συνεργασία με το γιατρό, στις απολύτως απαραίτητες.

Στις μέρες μας, ο Σακχαρώδης Διαβήτης δε θεωρείται αρρώστια. Είναι ένας τρόπος ζωής που χρειάζεται φροντίδα, συνεχή ενημέρωση και εκπαίδευση! Για το λόγο αυτό η ευαισθητοποίηση και παρατηρητικότητα, ιδιαίτερα σε άτομα με βεβαρημένο κληρονομικό ιστορικό, είναι απαραίτητες. Αυτός ο τρόπος ζωής χρειάζεται πάνω απ' όλα μέτρο, συνέπεια και αυτοκυριαρχία και οφείλει να είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους μας!